Ze zit ’s avonds aan de rand van de bedden van haar twee zoontjes, drie en vijf jaar oud, en kijkt net iets langer naar de oudste. Op school vindt hij moeilijk aansluiting, had de juf gezegd, en sinds dat gesprek laat het haar niet meer los.
In zijn blik herkent ze iets van zichzelf van vroeger—dat stille zoeken naar verbinding, het net buiten de groep vallen door zijn temperamentvolle gedrag.
Het grijpt haar dieper aan dan ze wil toegeven. Ze wil hem beschermen tegen dat gevoel, tegen de eenzaamheid die zij ooit zo scherp heeft gevoeld. Maar hoe harder ze daarover nadenkt, hoe minder ze slaapt. Haar hoofd blijft malen, vol oplossingen die ze niet kan uitvoeren, omdat ze er simpelweg niet bij is op dat schoolplein. Ze weet heus wel dat ze hem moet loslaten, dat hij zijn eigen weg hierin zal moeten vinden. Dat haar rol niet is om het voor hem op te lossen, maar om er voor hem te zijn. Alleen: dat weten zit in haar hoofd, niet in haar lijf.
Haar gevoel trekt een andere kant op, vol onrust en zorg.
Ze merkt dat ze vastloopt in dat spanningsveld. Als ze eerlijk is, weet ze niet goed hoe ze het anders moet doen. Het voelt alsof er maar twee opties zijn: zich zorgen maken en proberen grip te krijgen, of afstand nemen en hem “loslaten” zoals iedereen zegt. Maar geen van beide voelt kloppend. De eerste put haar uit, de tweede voelt kil en onnatuurlijk.
Dus blijft ze ergens daartussen hangen, zoekend, twijfelend, zonder helder antwoord.
Tegelijkertijd voelt ze, ergens onder die onrust, dat de oplossing niet alleen buiten haar ligt—niet op het schoolplein, of in wat de juf wel of niet doet—maar ook in haarzelf. Dat er iets in haar nodig is om hier anders mee om te gaan. Misschien meer vertrouwen, misschien zachtheid, misschien het durven verdragen van haar eigen ongemak. Ze kan er nog geen woorden aan geven, maar ze voelt dat daar een beweging te maken is. Eén die niet direct het probleem van haar zoon oplost, maar die wel iets verandert in hoe zij er voor hem kan zijn.
Herken je dit dilemma? Maakt het je nieuwsgierig hoe ik deze moeder (en vele anderen) hielp om helder te krijgen wat zij zélf konden doen om hun kind daarmee te helpen? Op 16 april om 20.00u geef ik het GRATIS webinar ‘wat een temperamentvol kind je probeert te vertellen in een boze bui’. Aanmelden kan via deze link: https://webinar.pentakelopvoedcoaching.nl/
Weet je heel welkom!